Założyłam już drugie konto na tej stronie, ponieważ po długiej nieobecności moje stare prace uznałam za dzieła do recyklingu i niczego więcej. Obecnie wstawiam raczej nowe zdjęcia, choć czasem trafi się coś poprawionego 'z szufladki', więc z góry uprzedzam, że 'ktoś mógł już coś takiego gdzieś widzieć'.

Nie będę pisać o sobie, bo i po co, komu by się to chciało czytać? Istniałaby natomiast możliwość natychmiastowego znienawidzenia mojej skromnej osoby przez większość użytkowników digartu. Jeśli chodzi o zainteresowanie fotografią- nie mam zielonego pojęcia skąd się wzięło, ale zdaje się, że zapoczątkował je mój św. drugi kot, pozując wdzięcznie do słabego pstrykadełka w równie słabej komórce. Potem przyszła era srebrnej cyfróweczki Nikona, która, mimo że ciągle dycha, obecnie służy do zbierania warstwy kurzu. Jakoś rok temu objawiła się wizja kupna lustrzanki, do tej pory w stanie realizacji. Chwilowo (co potrwa jeszcze pewną dłuższą 'chwilę) pstrykam hybrydówką Olympusa, jak zresztą widać gdzieś tam poniżej oraz trochę wyraźniej z boku. Ramki moich prac kojarzą się ludziom z Demotywatowami, niesłusznie jednak, bo takiego zamysłu to ja nie miałam i, przyznam szczerze, dopiero kiedy ktoś zwrócił na ten fakt uwagę doznałam olśnienia. Może wobec tego kiedyś je zmienię, sama jeszcze nie wiem. Z góry uprzedzam (o ile w ogóle ktoś to czyta), iż oglądanie moich autoportretów opatrzone jest tabliczką z napisem 'na własną odpowiedzialność', i za ewentualne urazy psychiczne nie odpowiadam. Up The Irons.
Profilowe to dzieło własne. Pełnowymiarowa miłość do The Wall.

http://www.digart.pl/praca/5955956/Weronika_.pl/ w roli modelki.

[Lubię konstruktywną krytykę. Dzięki niej mogę coś poprawić.
Dziękujesz? Ok, ale wolę jakąś ocenę w swojej galerii.
Nie uznaję rewanżu, nie oczekuj ode mnie rewelacji za rewelację.]

Dawny Digart zdechł. Reanimacja to mit.
Bla bla bla wyemigrowałam, czasem wpadam kogoś pognębić.